معرفی کشور چین

معرفی و تاریخچه کشور چین

چین ( China )

پایتخت: پكن ( بيجينگ )

زبان رسمی: چيني ( « ماندارين » در اكثر مناطق ، با لهجه هاي محلي در جنوب و جنوب شرق مانند كانتوني و وو)، و اقليت هاي كوچك مغولي ، تبتي و ديگران .

واحد پول: یوآن(Yuan)

نوع حکومت: خلق کمونیست

مذهب: رسماً ملحد ولي اديان و فلسفه هاي رايج شامل آئين كنفوسيوس و دائو ( روي هم بيش از ۲۰% ) ، بودايي (حدود ۱۵%) .

امید طول عمر: ۶۹/۴ سال

رشد سالانه جمعیت: ۰٫۵۷ % رصد (July 2004 est.)

جمعیت: ۱,۲۹۸,۸۴۷,۶۲۴ نفر (July 2004 est.)

n00034773-b

جغرافیای کشور چین

چين از نظر مساحت سومين و از نظر جمعيت اولين كشور در جهان است . تقريباً نيمي از چين ، عمدتاً در غرب ، متشكل از سلسله كوه هاست ، منجمله كوه هاي آلتاي و تيئن شان در سينجيانگ اويغور و كونلون به سمت شمال تبت . فلات تبت – با ارتفاع ۳۰۰۰ متر – كم آب است . در جنوب تبت كوه هاي هيماليا جاي دارد ، كه داراي ۴۰ قله با ارتفاع بيش از ۷۰۰۰ متر ارتفاع دارد ، در حالي كه در منتهاي شمال شرقي سلسله كوه ها و تپه ها جلگه‌ي شمال شرقي را ، كه معمولاً با نام منچوري شناخته شده است ، تقريباً در بر مي گيرد . سلسله كوه ها و تپه هاي نان لينگ با گذر از چين مركزي آبگيرهاي رودهاي زرد (هوانگ هي ) و يانگ تسه(چانگ جيانگ) را از هم جدا مي كند . در شرق و مركز چين ، سه ناحيه بزرگ از زمينهاي پست – جلگه هاي چين مركزي ، آبگير سچوان و جلگه‌ي مسطح شمال چين – زراعت متمركز و جمعيت متراكمي را در بر دارد . در بين فلات مغولستان – كه بيابان گُبي در آن است – و بيابانهاي تاريم و آبگيرهاي سونگاري در شمال غرب ، فلات پادرختي پهنهاوري هست كه به دليل وجود دره هاي تنگ عميقاً شكافته شده است .  رودهاي مهم :‌يانگ تسه (چانگ جيانگ) ، هوانگ هي (زرد رود) ، سيجيانگ (سيكيانگ يا روز مرواريد) ، هيلو نگكيانگ (آمور) .  بلند ترين نقطه :‌قله‌ي اورست ، ۸۸۶۳ متر .  آب و هوا : به طور كلي ، دما از شمال به جنوب ، و بارندگي از شمال غرب به جنوب شرق افزايش مي يابد . شمال شرق چين با تابستانهاي گرم و مرطوب ، زمستانهاي سرد و طولاني و ميزان بارندگي كمتر از ۷۵۰ ميلي متر آب و هواي متنوعي دارد . زمينهاي پست چين مركزي گرمترين مناطق چين را شامل مي شود و بارندگي در اين ناحيه بين ۷۵۰ تا ۱۱۰۰ ميلي متر است . بارندگي در جنوب بيشتر است ، در حالي كه نواحي منتهاي جنوب نيمه گرمسيري است و در معرض بادهاي موسمي قرار مي گيرد . فلات بادرفت قاره اي در زمستان سرد و در تابستان گرم است و ميزان بارندگي آن كمتر از ۵۰۰ ميلي متر است . شمال غرب كم آب است و تنوع دما و زمستانهاي سردي دارد . غرب كشور تبت ، سينكيانگ اويغور ، كانسو و مغولستان داخلي – به دليل ارتفاع و دوري از دريا آب و هواي خشني دارد – بارندگي اندكي است و بيشتر تبت كمتر از دو ماه در سال بدون يخبندان است .

شهرهای مهم: شانگهاي, تيانجين ( تين‏تيسنن ), ووهان, شن‏يانگ, گوانگ‏ژو ( كانتون ), چونگ كينگ, هاربين, چنگ تو, سيان, نانجينگ (نانكينگ), زیبو, داليان (دارين), ،چنگ چون, جينان, كينگ دائو (تسينگ تائو), تاي يوآن, ژنگ ژو, كون مينگ, گويي يانگ (كويي يانگ ), تانگ شان, لان ژو (لان چو), آنشان, شن ژن, كيكي هار (تسي تسي هار), فوشون, هانگ ژو, نان چانگ, چانگ شا, شيجيا ژوانگ (شيهكيا چوانگ ), فوشو (فوچو), جيلين (كيرين ), هواينان, لوئويانگ, ارومچي, داتونگ, هاندان, نينگبو, نان نينگ, بائوتو ( پائوتو), :‌لوپايي شويي ژائو ژوانگ ، لين يي ، پينگ ليانگ ، سين تائو ، يان چنگ ، يولين ، چائو آن ، دونگ گوانگ ، سيائوگان ، سوينينگ ، سسنتاي ، پويانگ ، بوژو ، ژونگ شان ، لاي , ، لِشان ، هِزه ، لين هاي ، ما چنگ و چانگ شو .
مساحت: ۹,۵۹۶,۹۶۰ کیلومتر مربع
خط ساحلی: ۱۴,۵۰۰کیلومتر
مختصات جغرافیایی: ۳۵ درجه شمالی و ۱۰۵ درجه شرقی

حکومت

۲۹۷۸ نماينده‌ي كنگره‌ي خلق ملي را براي دوره اي پنج ساله, كنگره هاي خلقي ۲۲ استان و ۵ ناحيه‌ي خود مختار و ۳ ناحيه‌ي شهري و ارتش آزاديبخش خلق انتخاب مي كنند . اين كنگره كميته اي دايمي, رئيس جمهور ( براي دوره اي پنج ساله ) نخست وزير و شوراي كشوري (يا كابينه ) را انتخاب مي كند كه تمامي اينها به كنگره پاسخگو هستند .  تنها حزب قانوني حزب كميته اي مركزي را انتخاب مي كند كه آن نيز دفتر سياسي را انتخاب مي كند و اين دو هيأت هستند كه قدرت مؤثر را در دست دارند . دبير كل حزب كمونيست :‌جيانگ زِمين .  ايالات چين نام ایالت مساحت(کیلومتر مربع) مرکز آنهوئي ۱۳۹,۹۰۰ هوفي بيجينگ (پكن) (ايالات شهري) ۱۷,۸۰۰ بيجينگ تين تسين (تيانجين)(ايالت شهري) ۴,۰۰۰ تين تسين (تيانجين) چكيانگ (ژ جيانگ) ۱۰۱,۸۰۰ هانگ چو (هانگ ژو) چينگهاي (كينگهاي) ۷۲۱,۰۰۰ سينينگ سچوان ۵۶۹,۰۰۰ چنگ تو (چنگ دو ) سيزانگ (تبت) (ايالت خود مختار) ۱,۲۲۱,۶۰۰ لاسا سينجيانگ اويغور (سينكيانگ) ۱,۶۴۶,۹۰۰ اُرومچي شانتونگ(شاندونگ) ۱۵۳,۳۰۰ تسينان (جينان) شانسي ۱۵۷,۱۰۰ تاي يو آن شانگهاي (ايالت شهري ) ۵٫۸۰۰ ‌سيان فوكين (فوجيان ) ۱۲۳٫۱۰۰ فوچو(فوشو) كانسو (گانسو) ۵۳۰٫۰۰۰ ‌لان چو (لان ژو) كوانگتونگ(گوانگدونگ) ۱۹۷٫۹۰۰ گونگژو (كانتون) كويچو (گويژو) ۱۷۴٫۰۰۰ كوي يانگ (گوي يانگ) كيانگسو (جيانگسو) ۱۰۲٫۲۰۰ نانكينگ (نانجينگ) كيانگسي (جيانگسي) ۱۶۴٫۸۰۰ نانچانگ كيرين (جيلين) ۱۸۷٫۰۰۰ چانگ چون گوانكسي چوانگ (ايالت خود مختار) ۲۲۰٫۴۰۰ ‌نان نينگ ليائونينگ ۱۵۱٫۰۰۰ شن يانگ نئي مونگ گول (مغولستان داخلي ؛‌ايالت خود مختار) ‌۴۵۰٫۰۰۰ هوهوت (هوهه هوت ) نينگسيا هوئي (ايالت خود مختار) ۱۷۰٫۰۰۰ يينچوان هاينان ۳۳٫۵۷۰ هايكو هپي (هبي) ۲۰۲٫۷۰۰ شيچيا چوانگ (شيجياژوانگ) هِنان ۱۶۷٫۰۰۰ چنگ چو (ژنگ ژو) هوپي(هوبي) ۱۸۷٫۵۰۰ ووهان هونان ۲۱۰٫۵۰۰ چانگشا هيلونگكيانگ (هيلونگجيانگ) :‌۴۶۳٫۶۰۰ هاربين يونان ‌۴۳۶٫۲۰۰ كونمينگ

عضویت: سازمان ملل متحد

تاریخ معاصر

چين در آغاز قرن بيستم دچار آشفتگي بود . به دليل طمع قدرتهاي خارجي براي تجارت و به دليل شورش هاي بزرگ كه مناطق وسيعي از كشور را از كنترل دولت مركزي خارج كرده بود اقتدار امپراتور در قرن نوزدهم تضعيف شده بود . در انقلاب ۱۹۱۱ كه با هدايت كومين تانگ (گومين تانگ يا ملي گرايان) به رهبري سون يات سن (سون ژونگ شان ؛‌۱۸۶۶ تا ۱۹۲۵) به وقوع پيوست ، آخرين امپراتور سلسله منچو سرنگون شد . ملي گرايان كه در جنوب (جايي كه سون در ۱۹۱۶ جمهوري بر پا كرده بود) قوي بودند ، در شمال كه تحت حكومت سران جنگجو بود با مشكل روبرو بودند . چيانگ كاي شك(جيانگ جاي شي ۱۸۸۷ تا ۱۹۷۵) ، جانشين سون ، به حملاتي در شمال دست زد ، ولي به دست حزب كمونيست نوظهور تضعيف گشت . مائوتسه تونگ (مائو زِدونگ ؛‌۱۸۹۳ تا ۱۹۶۷)رهبر كمونيستها پس از يك سري قيام هاي فاجعه بار شهري ، نيروي خود را بر مناطق روستايي متمركز كرد . مائو پس از اجبار به عقب نشيني از كيانگسي در ۱۹۳۴ ، پيروانش را در سفري ۹۰۰۰ كيلو متري ، موسوم به راه پيمايي بزرگ ، كه ۱۲ ماه طول كشيد رهبري كرد و به استان دور افتاده‌ي شنسي برد . در ۱۹۳۱ ژاپنيها منچوري را تسخير ، و رژيمي دست نشانده برقرار كردند . پس از اشغال پكن و اكثر سواحل چين از سوي ژاپنيها در ۱۹۳۷ ، چيانگ و مائو عليه اشغال گران متحد شدند ولي در برابر نيروهاي برتر موفقيت كمي نصيبشان شد . پس از جنگ جهاني دوم ، شوروي براي تضمين به قدرت رسيدن كمونيستها در چين كوشش كرد . در ۱۹۴۶ مائو به منچوري تاخت و جنگ داخليي كه شروع شد تا ۱۹۴۹ ادامه داشت . در اين سال مائو در پكن جمهوري خلق اعلام كرد و چيانگ به جزيره‌ي تايوان گريخت و در آنجا دولتي ملي گرا تشكيل شد . در ۱۹۵۰ نيروهاي چيني تبت – كشوري مستقل از سال ۱۹۱۶ – را اشغال كردند . حكومت سركوبگرانه‌ي كمونيستها باعث انزجار تبتي هايي شد كه به رهبر مذهبي شان دالايي لاما وفادار بودند و در ۱۹۵۹ به قيامي دست زدند كه نا موفق بود . در جنگ كره « داوطلبان» چيني در طرف كره شمالي كمونيست از ۱۹۵۹ تا ۱۹۵۳ فعال بودند . چين در چندين اختلاف و درگيري مرزي ، منجمله برخورد با شوروي در اواخر دهه‌ي ۱۹۵۰ ، با هند در ۱۹۶۲ و با ويتنام در ۱۹۷۹ گرفتار بوده است . در اواخر دهه‌ي ۱۹۵۰ روابط با شوروي به دنبال برخوردهاي ايدئولوژيك درباره‌ي ماهيت حقيقي كمونيسم ، بدتر شد . شكاف روابط چين و شوروي موجب شتاب يافتن تحقيقات چين در زمينه‌ي جنگ افزارهاي اتمي – اولين بمب اتمي چين در ۱۹۶۴ آزمايش شد – و تجديد روابط بين چين و امريكا در اوايل دهه‌ي ۱۹۷۰ گشت . «گام بلند به جلو», برنامه اي جاه طلبانه براي تغييرات سياسي در دهه‌ي ۱۹۵۰ ، عمدتاً با شكست روبرو شد . در دهه‌ي ۱۹۶۰ مائو بار ديگر كوشيد ايده هاي انقلابي بنيادي بيشتري را با عنوان انقلاب فرهنگي انتشار دهد . دانشجويان مبارز براي حمله به سلسله مراتب موجود گروه هايي موسوم به «گارد سرخ» تشكيل دادند . با غير قابل كنترل شدن دانشجويان هزاران نفر كشته شدند و ارتش مجبور به برقراري مجدد نظم گشت از زمان مرگ مائو (۱۹۶۷) ، چين عملاً تحت رهبري دنگ شيائوپينگ (متولد ۱۹۰۴) بوده است ، هر چند وي هيچكدام از پستهاي مهم كشوري و حزبي را به عهده ندارد . هم در داخل و هم در خارج روشي محتاطانه تر دنبال شده است ؛‌تجديد روابط حسنه با شوروي در ۱۹۸۹ به دست آمد ، و براي بازگشت هنگ كنگ به حاكميت چين در سال ۱۹۹۷ با بريتانيا توافق حاصل شده است . درهاي چين به روي تكنولوژي و سرمايه گذاري خارجي باز شد ، همچنين درجه اي از فعاليت آزاد تجاري مجاز گشت ولي اين منجر به فشارهاي داخلي براي ايجاد تغييرات سياسي شد و با تظاهرات عظيم طرفداري از دموكراسي از سوي دانشجويان و كارگران در ۱۹۸۹ به اوج خود رسيد . اين تظاهرات با قتل عام دانشجويان در ميدان تيان ان مين (ژوئن ۱۹۸۹) با خشونت سركوب شد . رهبران تندرو نفوذ بيشتري يافتند . در دهه‌ي ۱۹۹۰ پيشرفت اقتصادي در اولويت بوده است . سطح زندگي بسيار بالا رفته است و ايالات جنوبي و شانگهاي ميزان رشد اقتصادي بسيار بالايي را به خود ديده اند . ولي رهبري فرتوت سياسي همچنان از اعطاي حقوق اساسي بشر دريغ مي ورزد . پيشنهاد بريتانيا براي توسعه دادن به حق رأي در هنگ كنگ – مستعمره‌ي بريتانيا كه قرار است در ۱۹۹۷ به چين بازگردانده شود – روابط چين و بريتانيا را مورد تهديد قرار داده است .

دفاع

كل نيروي مسلح : ۳٫۰۳۰٫۰۰۰ (تخمين ۱۹۹۱) . خدمت سربازي : گزينشي ، ۳ سال در

آموزش

ميزان با سوادي : ۳/۷۳% (تخمين ۱۹۹۰) . سنين تحصيل اجباري : آموزش اجباري نيست ولي براي سنين ۷ تا ۱۷ سال موجود است . برنامه هايي هست كه تا سال ۱۹۹۵ نه سال تحصيل اجباري برقرار گردد . تعداد دانشگاه : ۷۹ دانشگاه دولتي ، يك دانشگاه خصوصي به علاوه‌ي ۴۵ مؤسسه‌ي همطراز با دانشگاه .

اقتصاد

كشاورزي سه چهارم نيروي كار را مشغول مي دارد . كلية توليدات مقياس بزرگ در مزارع اشتراكي حاصل مي شود ، ولي روشهاي سنتي و كم بازده هنو پا برجاست . نزديك به دو سوم زمين قابل كشت آبياري مي شود و چين بزرگترين توليد كننده‌ي برنج در جهان است . ديگر محصولات عمده‌ي كشاورزي شامل گندم ، ذرت ، سيب زميني شيرين ، نيشكر و سويا است . پرورش دام ، ميوه ، سبزي و ماهيگيري نيز مهم است ، ولي چين هنوز از بر آوردن تمام احتياج غذايي اش نا توان است . منابع معدني و سوختي كشور فراوان و در اغلب موارد توسعه نيافته است . اين منابع شامل ذخاير بزرگ زغال سنگ ، نفت ، گاز طبيعي ، سنگ آهن ، بوكسيت ، قلع ، سنگ سرمه و منگنز و همچنين توليد بالقوه عظيم نيروي هيدروالكتريك است . اقتصاد اين كشور دولتي و تمامي كارخان هاي در تملك دولت است . فراورده هاي پتروشيمي نزديك به يك چهارم صادرات چين را تشكيل مي دهد . ديگر صنايع مهم شامل آهن و فولاد ، سيمان ، وسايل نقليه ، كود ، غذايي ، پوشاك و نساجي است . برنامه هاي پنج ساله‌ي اخير مدرنيزه كردن و اصلاحات را رواج داده است كه شامل سياست « درهاي باز» مي شود كه طبق آن همكاري مشترك با ديگر كشورها و استفاده از وام خارجي به علاوه‌ي درجه اي از فعاليت بازرگاني خصوصي تشويق مي شود . بيشتر اين گونه سرمايه گذاري به بخش صنايع سبك و نساجي اختصاص يافت . مناطق ويژه‌ي اقتصادي و «شهرهاي باز» به منظور تشويق روابط صنعتي با غرب در جنوب و مناطق ساحلي مركز ايجاد شد . هر چند پس از سركوبي جنبش طرفدار دموكراسي در ۱۹۸۹ به دليل كاهش سرمايه گذاري خارجي پيشرفت در اين زمينه متوقف شد ، رشد اقتصادي پيگيري در جنوب چين به دست آمد ، به ويژه در گوانگدونگ جايي كه شهر جديد شن ژن (نزديك هنگ كنگ) مركز توسعه‌ي صنعتي است .

مطالب مشابه
ارسال دیدگاه جدید
شما میتوانید نظر و پیشنهاد خود راجب سایت و مطلب را برای ما ارسال کنید.
درایگر می گوید:
۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۶ و ساعت ۰۲:۲۴ پاسخ

عالی ممنون